De eerste ochtendstralen kwamen zijn slaapkamer binnen door de dunne stof van de gordijnen. Hij stond op en trok de gordijnen open. Op dat moment was hij getuige van het ontwaken van een mooie dag. De zon scheen al flauw en weerspiegelde in het water. Eigenlijk was het hier pure luxe. Elke dag stond hij hier even bij stil. De zee is elke dag anders, de ene keer ruw en de andere keer verraderlijk rustig. De natuur in optima forma. Na zijn ontbijt, vandaag door omstandigheden een licht ontbijt, startte de auto direct. Door de speakers van de radio klonken de Stones. In een reflex zette hij de radio harder, Mick Jagger klonk op deze vroege ochtend weergaloos. Deze mooie dag stond voor hem in het teken van die allereerste vliegles. Een droom die uitkwam, eindelijk een keer zelf de lucht in. Airborne. Ook dit was weer die luxe waarin hij zich bevond, machtig mooi. Jaren geleden had hij hier niet van durven dromen, door een speling van het lot was het toch nog goed met me gekomen. Soms moet je geluk afdwingen, daar waar anderen de kansen laten liggen. Als hij er diep over nadacht, voelde hij zich schuldig. Maar dat boek was recentelijk ook gesloten. Het was goed zo, het leven ging door. Genieten stond nu centraal. Eenmaal aangekomen op het vliegveld inspecteerde hij als volleerd professional zijn kist. In het zonnetje zag het spectaculair uit. Zijn Top Gun zonnebril was geen overbodig luxe. De instructeur controleerde zijn stappen en liep in zijn voetsporen. Geen aanmerkingen, geen commentaren. Na de stoomcursus die hij recentelijk had gevolgd op de grond, had ook de instructeur vertrouwen in dit moment. Na een korte conversatie met de toren stegen ze op. Eindelijk, hemels, airborne. Wat een uitzicht. Een inmens goed gevoel maakte zich van hem meester. Dit was zijn doel, hier had hij voor geleefd en veel voor gelaten. Een half uur vlogen ze over de streek, de zee zagen ze in elk raampje. En overal zag deze er anders uit. Alles checktte hij doorlopend, het kon niet fout gaan. Dit was zijn moment. Na een heerlijke vlucht zette ze de landing in. Alles verliep soepel, op die ene valwind na. Hij kreeg de kist niet aan de grond, het wilde niet. Hij trok hem weer omhoog, maar de instructeur hield hem tegen. Nu aan de grond zetten, schreeuwde hij. Hij gehoordzaamde, en het leek wonderbaarlijk te lukken. Totdat de wind op het laatste moment vrij spel kreeg. In een oogwenk duikelde de kist op zijn kop. Hier lag hij dan, ergens in zijn achterhoofd tussen de sirenes van de brandweer door hoorde hij Mick Jagger zingen, I can't get no satisfaction.
http://www.telegraaf.nl/video/buitenland/article3129089.ece
